Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΖΕΜΠΙ, ΤΟΥ ΓΚΕΙ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ ΠΟΥ ΞΥΛΟΚΟΠΗΘΗΚΕ ΑΓΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Τον Αύγουστο του 2014, ο δάσκαλος τέχνης Κώστας και ο αιτών άσυλο Ζέμπι από το Πακιστάν δέχθηκαν βίαια επίθεση, ενώ βρισκόταν έξω στην πλατεία Βαρνάβα της Αθήνας. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας και Τρανσφοβίας στις 17 Μαΐου, εξηγούν στη Διεθνή Αμνηστία πώς η επίθεση αυτή τους δημιούργησε φόβο για την ασφάλειά τους.


Κώστας: Είχαμε γνωριστεί μερικούς μήνες πριν στο Athens Pride, και είχαμε αποφασίσει να συζήσουμε. Μέναμε σε ένα μικρό στούντιο στο κέντρο της Αθήνας. Μια μέρα στα τέλη Αυγούστου, πήγαμε να αγοράσουμε κάποια πράγματα από το περίπτερο, και πρότεινα να περάσουμε λίγο χρόνο έξω αντί να πάμε πίσω στο σπίτι.


Ζέμπι: Καθίσαμε σε ένα παγκάκι στην πλατεία Βαρνάβα, κοντά στο σπίτι. Έκανε πολύ ζέστη και έξω ήταν δροσερά. Η πλατεία ήταν σχετικά άδεια. Η Αθήνα είναι ήσυχη εκείνη την εποχή του έτους, όλος ο κόσμος είναι εκτός. Ήμασταν μόνο εμείς, το μαγαζί της γειτονιάς που σιγά-σιγά έκλεινε και μια ομάδα νεαρών ανδρών στην άλλη άκρη της πλατείας.

Kώστας: Δεν τους δώσαμε μεγάλη προσοχή. Καθίσαμε εκεί και μιλούσαμε, γελούσαμε. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε αυτό που θα ακολουθούσε. Δύο από αυτούς μας πλησίασαν από πίσω πάνω σε μια μοτοσικλέτα και μας έριξαν έναν κουβά γεμάτο με βρώμικο νερό πάνω μας. Μετά από αυτό το αρχικό σοκ, ο Zέμπι σοφά ήθελε να φύγει. Εγώ είχα παραλύσει. Κάθισα πίσω προσπαθώντας να ηρεμήσω πριν κατευθυνθούμε προς το σπίτι. Μεγάλο λάθος. Ένας-ένας, έτρεξαν προς το μέρος μας, και άρχισαν να μας γρονθοκοπούνε και να μας κλοτσάνε.

Zέμπι: Ήταν περίπου δώδεκα ή δεκαπέντε από αυτούς. Τόσοι πολλοί.Μας χτυπούσαν για ώρες.


«Μου έσπασαν το πόδι σε τρία σημεία»

K: Νομίζω ότι ήξεραν ότι είμαστε ζευγάρι, και μας στοχοποίησαν ακριβώς για αυτό το λόγο και εξαιτίας του χρώματος του δέρματος του Zέμπι. Το τελευταίο πράγμα που είδα ήταν να ρίχνουν τον Zέμπι στο πεζοδρόμιο. Τους είδα να τον κλωτσάνε. Δεν μπορούσα να δω τίποτα μετά από αυτό. Κατάλαβα ότι το κεφάλι μου και το πάνω μέρος του σώματος μου ήταν μέσα σε ένα κάδο απορριμμάτων που τον είχαν αναποδογυρίσει. Με πέταξαν στο έδαφος, και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα μου έσπασαν το πόδι μου σε τρία σημεία.

Z: Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπετε εδώ


Κ: Η αστυνομία έφτασε, αλλά κανείς δεν πλησίασε να μάθει τι έγινε. Ο αστυνομικός δεν ερχόταν κοντά μου, σαν να είχα κάποια μεταδοτική ασθένεια. Ο μόνος λόγος που η υπόθεση αυτή δεν θάφτηκε ήταν επειδή ένας δημοσιογράφος έτυχε να περνάει από εκεί. Στη συνέχεια γίναμε γνωστοί ως «το περιστατικό της Πλατείας Βαρνάβα».

Ήταν μια τραγωδία. Μου πήρε μήνες για να συνέλθω. Έπρεπε να υποβληθώ σε χειρουργική επέμβαση, φυσικά. Έπληξε σοβαρά τη δουλειά μου, την ψυχική υγεία μου – περάσαμε και οι δύο πραγματικά πολύ δύσκολα. Τώρα, το πόδι μου μπορεί να είναι εντάξει, αλλά κάθε φορά που βλέπω κάποιου είδους βία, αμέσως έρχεται πίσω στο μυαλό μου όλη εκείνη η φρίκη και ο φόβος. Είναι τραγικά οδυνηρό.

Και μέχρι σήμερα, κανείς δεν έχει τιμωρηθεί για αυτό. Η αστυνομία θα έπρεπε να έχει προσπαθήσει περισσότερο.

Ζ: Δεν πιστεύω ότι το χειρίστηκαν καλά.


«Καμία αναγνώριση των δικαιωμάτων μας»

Κ: Όταν γνωριστήκαμε, το Athens Pride γιόρταζε δέκα χρόνια. Χαιρόμουν που η κοινότητα γίνεται όλο και μεγαλύτερη, αλλά μέσα σε αυτά τα χρόνια δεν έχουν αλλάξει πολλά για τα ΛΟΑΤΚΙ ((Λεσβίες, Ομοφυλόφιλοι, Αμφιφυλόφιλες/οι, Τρανς, Κουίαρ, Ιντερσεξ) άτομα στην Ελλάδα. Η γνωριμία μου με τον Zέμπι ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Όταν τον πρωτογνώρισα, δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι  είναι ξένος, απλά μου άρεσε.

Ζ: Από τότε είμαστε μαζί, σχεδόν ένα χρόνο τώρα. Αλλά έπρεπε να μετακομίσουμε σε άλλη περιοχή λόγω της επίθεσης. Και τότε συνέβη ξανά – μου επιτέθηκαν και πάλι.

Κ: Αυτό συνεχίζει να συμβαίνει, σε εμάς και σε ανθρώπους που γνωρίζουμε. Δεν αισθανόμαστε ασφαλείς. Η πρώτη μας αντίδραση ήταν να προσπαθήσουμε να φύγουμε από την Ελλάδα, να πάμε κάπου αλλού, κάπου ασφαλέστερα … Δεν υπάρχει αναγνώριση της σχέσης μας ή των δικαιωμάτων μας εδώ. Είναι σαν η κυβέρνηση να συναινεί στις επιθέσεις, με το να μην αναγνωρίζει τις σχέσεις μας, με το να μην αναγνωρίζει πως υπάρχουμε . Και πως έχουμε το δικαίωμα να υπάρχουμε με ασφάλεια. Η νέα κυβέρνηση είπε ότι θέλει να βελτιώσει την κατάσταση, να σταματήσει τα εγκλήματα μίσους και να αναγνωρίσει τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια και φυσικά αυτό είναι καλό. Αλλά έπρεπε να είχε γίνει εδώ και πολύ καιρό, πριν θρηνήσουμε θύματα. Και δεν έχει συμβεί ακόμη!

Ζ: Το βρίσκω πάρα πολύ παράξενο. Ήρθα από το Κασμίρ στην Ελλάδα το 2009. Ήταν ένα πολύ επικίνδυνο ταξίδι – μας έκρυψαν σαν ζώα σε φορτηγά, φέρετρα … με συνέλαβαν, και τώρα, επιτέλους, είμαι σε αναμονή για να μάθω την απόφαση για την αίτηση ασύλου μου.

Ήρθα εδώ για μια πιο αξιοπρεπή ζωή. Τα πράγματα στο Πακιστάν για τους γκέι είναι πολύ δύσκολα. Είμαστε συνεχώς σε κίνδυνο, δεν υπάρχει αναγνώριση, δικαιώματα και προστασία για ανθρώπους σαν εμάς. Τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα εδώ, αλλά και μετά είναι και ο φυλετικός ρατσισμός. Και δεν υπάρχει καμία αναγνώριση, δικαιώματα ή ουσιαστική προστασία των ΛΟΑΤΚΙ στην Ελλάδα, επίσης.

Είναι σαν να μην υπάρχουμε.


Από την Eliza Goroya, amnesty.org.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου